Zobowiązania w średniowieczu
Zobowiązania w średniowieczu istniały, choć nie w takim wymiarze jak w prawie antycznym. Jest to stosunek prawnym miedzy wierzycielem i dłużnikiem, z którego wynika obowiązek spełnienia świadczeniem, polegającym na działaniu lub zaniechaniu działania. Możemy wyróżnić strony, przedmiot i treść danego zobowiązania (stosunku prawnego). Oderwanie długu od odpowiedzialności oznaczało, ze dłużnik miał dług, ale kto inny był odpowiedzialny, aby ten dług spełnić. Jeżeli pojawiła się osoba odpowiedzialna, a była Ina niż dłużnik, to właśnie na nim ciążył obowiązek spełnienia świadczenia. W prawie ziemskim były słabo rozwinięte, lepiej się miały na gruncie prawa miejskiego. Prawo ziemskie regulowały stosunki wynikające ze stosunków ziemskich i własności. W stosunkach miejskich, zwłaszcza po okresie lokacyjnym, gdy miasto odgrywało ponownie większą rolę w działalności państwa, stosunki zobowiązania rozwijały się. Szło to ku temu, by scalać odpowiedzialność z długiem.
Służebności
Obok własności istniały także ograniczone prawa rzeczowe – te prawa określonych podmiotów do cudzych Rzeczy na przykład wolności (służebności gruntowe) – polega na tym, że prawo własności ogranicza się na rzecz innego podmiotu, prawo jednej nieruchomości obciążane jest prawem, dzięki któremu podmiot określonej własności może dokonywać określonej czynności (np. wyrąb lasu). Gdy ktoś jest uprawniony do eksploatowania cudzej własności mówimy wtedy o wolności (np. wolność wodna związana z dostępem do wody w studni) ograniczonym prawem rzeczowym były także użytkowania – możliwość używania cudzej rzeczy na podstawie umowy miedzy właścicielem a użytkownikiem – możliwość używania i pobierania dochodów z tejże rzeczy, zwanych tradycyjnie pożytkami, które mogły przybrać postać ciężarów realnych, renty